ಅಳುವುದು ದುರ್ಬಲತೆಯಲ್ಲ

ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ನೀವು ಮನಸಾರೆ ಅತ್ತದ್ದು ಯಾವಾಗ? ಸಿನಿಮಾದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿದ್ದು ಅಲ್ಲ. ಎದೆಯೊಳಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಭಾರ ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಹರಿದದ್ದು.

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬಹಳ ಜನರ ಉತ್ತರ ಮೌನ. ಕೆಲವರಿಗೆ ನೆನಪೇ ಇಲ್ಲ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಂಡಸರಿಗೆ. "ಗಂಡಸರು ಅಳಬಾರದು" ಎಂದು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಕೇಳಿ ಬೆಳೆದವರು ನಾವು. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಬೇರೆ ಮಾತು ಸಿಕ್ಕಿತು. "ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಅಳಬೇಡ, ಜನ ನಗುತ್ತಾರೆ." ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ನುಂಗಲು ಕಲಿತೆವು.

ನುಂಗಿದ ಕಣ್ಣೀರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ? ಅದು ಮಾಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕೆಲಸ ಏನು

ಮೂರು ರೀತಿಯ ಕಣ್ಣೀರು ಇದೆ ಎಂದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕಣ್ಣನ್ನು ತೇವವಾಗಿ ಇಡುವ ದಿನನಿತ್ಯದ ಕಣ್ಣೀರು. ಈರುಳ್ಳಿ ಹೆಚ್ಚುವಾಗ ಬರುವ ರಕ್ಷಣೆಯ ಕಣ್ಣೀರು. ಮತ್ತು ಭಾವನೆಯಿಂದ ಬರುವ ಕಣ್ಣೀರು. ಮೂರನೆಯದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ವಿಶೇಷ.

ನೆದರ್ಲ್ಯಾಂಡ್ಸ್‌ನ ಟಿಲ್ಬರ್ಗ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ ಆಡ್ ವಿಂಗರ್‌ಹೋಟ್ಸ್ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಮನುಷ್ಯ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಕೆಲಸದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಒಂದು ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷಯ ಇದು. ಅತ್ತ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಹಗುರ ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲ ಸಲವೂ ಅಲ್ಲ. ಅತ್ತಾಗ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಬ್ಬರು ಇದ್ದರೆ ಹಗುರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಅತ್ತದ್ದಕ್ಕೆ ನಾಚಿಕೆಪಟ್ಟರೆ, ಅಥವಾ ಸುತ್ತಲಿನವರು ಗೇಲಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಆ ಹಗುರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಇದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ಅಳುವುದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅಳುವಿನ ಮೇಲೆ ನಾವು ಹೊರಿಸಿರುವ ನಾಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ.

ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಸುತ್ತಲಿನವರಿಗೆ ಒಂದು ಸಂಕೇತ. "ನನಗೆ ಈಗ ಸಹಾಯ ಬೇಕು." ಮಗು ಅತ್ತಾಗ ತಾಯಿ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೂ ಆ ಸಂಕೇತ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಾಗ ನಾವು ಸಹಾಯದ ಬಾಗಿಲನ್ನೇ ಮುಚ್ಚುತ್ತೇವೆ.

ನುಂಗಿದ ಭಾವನೆ ದೇಹದಲ್ಲಿ

ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹೀಲಿಂಗ್ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ ಇದು. ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸದ ದುಃಖ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ. ಗಂಟಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಂಟು. ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಭಾರ. ಭುಜಗಳ ಬಿಗಿತ. ದವಡೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವುದು. ನಾವು ಇದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದಣಿವು, ಒತ್ತಡ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವು ಸಲ ಅದು ಹೊರಬರಲು ದಾರಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಕಣ್ಣೀರು.

ಇದರ ಅರ್ಥ ಪ್ರತಿ ನೋವು ಅಳುವಿನಿಂದಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದಲ್ಲ. ದೇಹದ ನೋವಿಗೆ ವೈದ್ಯರ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರಕ್ಕೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಔಷಧಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು

ನಮ್ಮ ಭಕ್ತಿ ಪರಂಪರೆ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಎಂದೂ ದುರ್ಬಲತೆ ಎಂದು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಭಜನೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರುವುದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯ ಉತ್ತುಂಗ ಎಂದು ನೋಡಿದರು. ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ತಾಯಿ ಕಾಳಿಯ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಮಗುವಿನಂತೆ ಅತ್ತದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಕಥೆ. ದಾಸರ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ, ಶರಣರ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ಕರಗುವ ಭಾವ ತುಂಬಿದೆ. ಆನಂದ ಬಾಷ್ಪ ಎಂಬ ಪದವೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ಸಂತೋಷದಲ್ಲೂ ಕಣ್ಣು ತುಂಬುತ್ತದೆ.

ಇಂತಹ ಪರಂಪರೆಯ ಮಕ್ಕಳಾದ ನಾವು "ಅಳಬೇಡ" ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಇಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡದ್ದು ಒಂದು ವಿಪರ್ಯಾಸ.

ಗಂಡಸರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಾತು. ಮನೆಯ ಭಾರ ಹೊರುವವನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ನಂಬಿರಬಹುದು. ಗಟ್ಟಿತನ ಎಂದರೆ ಭಾವನೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದಲ್ಲ. ಭಾವನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಹರಿಯಲು ಬಿಟ್ಟು, ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವುದು ನಿಜವಾದ ಗಟ್ಟಿತನ. ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಕಣ್ಣೀರು ನುಂಗಿದ ಗಂಡಸು ಕೋಪದಲ್ಲೋ, ಮೌನದಲ್ಲೋ, ಅನಾರೋಗ್ಯದಲ್ಲೋ ಆ ಭಾರವನ್ನು ಮನೆಗೆ ಹಂಚುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಮನಸಾರೆ ಅತ್ತ ಗಂಡಸು ಮನೆಗೆ ಹಗುರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮರಳುತ್ತಾನೆ.

ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಅಳುವುದು ಹೇಗೆ

ಅಳುವನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ತರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅದು ಬಂದಾಗ ತಡೆಯದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಕೆಲವು ಸರಳ ವಿಷಯಗಳು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಒಂದು ಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಗ ಇರಲಿ. ನಿಮ್ಮ ಕೋಣೆ, ಮನೆಯ ಒಂದು ಮೂಲೆ, ಸ್ನಾನದ ಮನೆ, ಮುಂಜಾನೆಯ ನಡಿಗೆಯ ಒಂಟಿ ದಾರಿ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರ ತೀರ್ಪೂ ಇಲ್ಲ.

ಭಾವನೆ ಬಂದಾಗ ಉಸಿರು ಹಿಡಿಯಬೇಡಿ. ಅಳು ತಡೆಯಲು ನಾವು ಮೊದಲು ಮಾಡುವುದು ಉಸಿರು ಹಿಡಿಯುವುದು, ದವಡೆ ಬಿಗಿಮಾಡುವುದು. ಬದಲಿಗೆ ಬಾಯಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಸಿರು ಬಿಡಿ. ದೇಹ ಸಡಿಲವಾದಾಗ ಭಾವನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ.

ಅತ್ತ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಬೈದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. "ಛೇ, ಎಷ್ಟು ಸಿಲ್ಲಿ" ಎನ್ನುವ ಬದಲು "ನನಗೆ ಇದು ಬೇಕಿತ್ತು" ಎಂದು ಹೇಳಿ. ನೀರು ಕುಡಿಯಿರಿ. ಮುಖ ತೊಳೆಯಿರಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ.

ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ನಂಬಿಕೆಯ ಒಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅವರು ಸಲಹೆ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಕೇಳಿದರೆ ಸಾಕು.

ನೀವು ರೇಖಿ ಕಲಿತಿದ್ದರೆ, ಅತ್ತ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕೈ ಗಂಟಲಿನ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸ್ವಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿ. ಹೊರಗೆ ಹೋದ ಭಾರದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ತುಂಬಲಿ.

ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅತ್ತಾಗ

ಈ ವಾರ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯವರನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ. ಮಗು ಅತ್ತಾಗ, ಸಂಗಾತಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದಾಗ, ವಯಸ್ಸಾದ ತಂದೆತಾಯಿ ಭಾವುಕರಾದಾಗ ನಾವು ಮೊದಲು ಹೇಳುವುದು "ಅಳಬೇಡ." ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಅದು ಕೇಳುವವರಿಗೆ "ನಿನ್ನ ಭಾವನೆ ನನಗೆ ತಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬದಲಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತು ಹೇಳಿ, "ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಅತ್ತುಬಿಡು. ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೇನೆ." ಈ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಹಲವು ವರ್ಷದ ನಾಚಿಕೆಯನ್ನು ಕರಗಿಸಬಲ್ಲದು.

ಈ ವಾರದ ಸವಾಲು

ಏಳು ದಿನ, ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ಐದು ನಿಮಿಷ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತು ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ, "ಇಂದು ನಾನು ಯಾವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ನುಂಗಿದೆ?" ಉತ್ತರ ಬಂದರೆ ಒಂದು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿರಿ. ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿದರೆ ತಡೆಯಬೇಡಿ.

ಜೊತೆಗೆ ಈ ವಾರ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ "ಅಳಬೇಡ" ಎನ್ನುವ ಬದಲು "ನಾನು ಇದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ನೋಡಿ.

ಒಂದು ಮಾತು

ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ದಿನವೂ ಅಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಮನಸ್ಸು ಕುಸಿದಿದ್ದರೆ, ಹೆರಿಗೆಯ ನಂತರ ಅಥವಾ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟದ ನಂತರ ದುಃಖ ಕಡಿಮೆಯೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ವೈದ್ಯರ ಅಥವಾ ಆಪ್ತಸಲಹೆಗಾರರ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯಿರಿ. ಅದು ಕೂಡ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಒಂದು ರೀತಿ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು

ಮಳೆ ಬಾರದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೋಡ ಕಪ್ಪಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮಳೆ ಸುರಿದ ಮೇಲೆ ಆಕಾಶ ತಿಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ನೆಲ ಹಸಿರಾಗುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣೀರೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಸೋಲಲ್ಲ. ನೀವು ಇನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಬಲ್ಲಿರಿ, ಇನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದರ ಗುರುತು.

ಅಳಲು ನಿಮಗೆ ಅನುಮತಿ ಇದೆ.

ಗುರುದತ್ತ ವಿ. ಮರಾಠೆ
Reiki Growth Coach · ಕಲ್ಪತರು ಸಂಸ್ಥಾಪಕ

ಈ ವಾರದ ಸವಾಲಿನ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಲ್ಪತರು Facebook ಪುಟದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ 🙏