ಅಪ್ಪನ ಮೌನ ಪ್ರೀತಿ: ಹೇಳದೇ ಉಳಿದ ಮಾತುಗಳು

ಊರಿನ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ. ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿ, ಚಕ್ಕುಲಿ ಡಬ್ಬ ಕಟ್ಟಿ ಕಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು ಅಪ್ಪ. ಬ್ಯಾಗ್ ಎತ್ತಿ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಇಟ್ಟರು. ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ "ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ" ಎಂದರು. ಜೇಬಿನಿಂದ ಮಡಚಿದ ನೋಟು ತೆಗೆದು ಕೈಗೆ ತುರುಕಿದರು. "ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡು." ಅಷ್ಟೇ. ಬಸ್ ಹೊರಟಾಗ ಅವರು ಕೈ ಬೀಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬಸ್ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗುವವರೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರು.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಅಪ್ಪ ಹೀಗೆಯೇ. ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದವರಲ್ಲ, ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೋರಿದವರು. ಇಂದು ಫಾದರ್ಸ್ ಡೇ. ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಡುಗೊರೆ, ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ಟೇಟಸ್. ಅದೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ನಾನು ಒಂದು ಬೇರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಮೌನವನ್ನು ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಓದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೀರಾ?

ಮೌನದ ಭಾಷೆ

ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ಕಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಗಂಡಸು ಅಳಬಾರದು, ಗಂಡಸು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರಬೇಕು, ಮನೆಯ ಕಷ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದು. ಇದೇ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಪಾಠ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂತು.

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಛಾವಣಿಯ ಹಂಚು ಸರಿ ಮಾಡಿದ್ದು. ಶಾಲೆಯ ಫೀಸ್ ಕಟ್ಟಲು ತಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ ಮಾರಿದ್ದು. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ರಾತ್ರಿ ಏನೂ ಮಾತಾಡದೆ ಒಂದು ಲೋಟ ಹಾಲು ತಂದಿಟ್ಟದ್ದು. ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಹಳೆಯ ಶರ್ಟ್ ತಮಗೆ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅದು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಮೌನವನ್ನು ನಾವು ಅಸಡ್ಡೆ ಎಂದೂ ತಿಳಿದೆವು. ನಾವೇ ಹೆತ್ತವರಾದಾಗ, ಮನೆಯ ಹೊಣೆ ನಮ್ಮ ಹೆಗಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಆ ಮೌನದ ಅರ್ಥ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬ ಅಪ್ಪ ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ ಲೆಕ್ಕದ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು ಕೂರುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಈ ತಿಂಗಳು ಬಾಡಿಗೆ, ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಮಗಳ ಕಾಲೇಜು, ಅಮ್ಮನ ಔಷಧಿ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅವರು ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತಾ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಾಣುವುದು ಪೇಪರ್ ಓದುವ ಅಪ್ಪ. ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿಯ ಲೆಕ್ಕ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಮೌನ ಒಂದು ಗೋಡೆ ಅಲ್ಲ, ಒಂದು ಛತ್ರಿ. ಮಳೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು, ನಾವು ಒಣಗಿದ್ದೆವು.

ತೈತ್ತಿರೀಯ ಉಪನಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗುರು ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಡುವಾಗ ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳಿವೆ. ಮಾತೃ ದೇವೋ ಭವ, ಪಿತೃ ದೇವೋ ಭವ. ತಾಯಿಯನ್ನು ದೇವರಂತೆ ಕಾಣು, ತಂದೆಯನ್ನು ದೇವರಂತೆ ಕಾಣು. ವಿದ್ಯೆ ಮುಗಿಸಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಉಪದೇಶ ಇದು. ಅಂದರೆ ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ, ನಮ್ಮ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಾವು ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯ.

ನಾವು ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುವ ಅಪ್ಪ

ನಾನು ಪೂರ್ವಜರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುವಾಗ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಾವು ಹೆತ್ತವರಿಂದ ಬರೀ ಮುಖದ ಹೋಲಿಕೆ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಭಯ, ಕೋಪ ಬಂದಾಗ ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೇ ನುಂಗುವ ಅಭ್ಯಾಸ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಉಡುಗೊರೆಗಳು, ಕೆಲವು ಹೊರೆಗಳು.

ಒಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೆ ಒಬ್ಬರೇ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ? ಮನೆಯವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಹೇಳುವ ಬದಲು ಅವರಿಗಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೀರಾ? ಅದು ಬಹುಶಃ ಅಪ್ಪನಿಂದ ಬಂದದ್ದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ದೂರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಅವರು ಕೊಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಯಾವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು, ಯಾವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಆಯ್ಕೆ ಈಗ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಅಪ್ಪನ ಶ್ರಮ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೋಗಲಿ. ಅವರ ಮೌನ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾತಾಗಲಿ.

ಮೌನಕ್ಕೆ ಮಾತು ಕೊಡುವ ದಾರಿಗಳು

ಅಪ್ಪ ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇದ್ದರೆ, ದೊಡ್ಡ ಭಾಷಣ ಬೇಡ. ಅದು ಅವರಿಗೂ ಮುಜುಗರ, ನಿಮಗೂ ಮುಜುಗರ. ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಸಾಕು.

• ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನೆನಪನ್ನು ಹೇಳಿ. "ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಅಪ್ಪ" ಎನ್ನುವ ಬದಲು "ಆ ವರ್ಷ ನನ್ನ ಫೀಸ್‌ಗಾಗಿ ನೀವು ಏನು ಮಾಡಿದ್ರಿ ಅಂತ ಈಗ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ.
• ಅವರ ಕಥೆ ಕೇಳಿ. ಅವರ ಬಾಲ್ಯ ಹೇಗಿತ್ತು, ಮೊದಲ ಕೆಲಸ ಯಾವುದು, ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಏನಾಗಬೇಕೆಂದಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟೋ ಅಪ್ಪಂದಿರನ್ನು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಯಾರೂ ಕೇಳಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
• ಅವರ ಜೊತೆ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ. ಮಾತಿಗಿಂತ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೆಚ್ಚು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತೋಟ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಸಂಜೆಯ ನಡಿಗೆ.
• ಅವರ ಸಲಹೆ ಕೇಳಿ. ವಯಸ್ಸಾದ ಅಪ್ಪಂದಿರಿಗೆ ತಾವು ಇನ್ನು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನೋವು ಒಳಗೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳಿದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬೆಳಕು ನೋಡಿ.

ನೀವು ರೇಖಿ ಎರಡನೇ ಹಂತ ಕಲಿತಿದ್ದರೆ, ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷ ದೂರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕಳಿಸಿ. ಅದನ್ನು ಅವರ ಒಳಿತಿಗೆ, ಅವರು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಕಳಿಸಿ.

ಅಪ್ಪ ಈಗ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ

ಇಂದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಈ ದಿನ ಭಾರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಪ್ಪ ಹೋಗಿ ವರ್ಷಗಳಾಗಿರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ಹೇಳಬೇಕಾದದ್ದು ಹೇಳದೇ ಉಳಿದಿರಬಹುದು. ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿರಿ. ಅವರ ಫೋಟೋದ ಮುಂದೆ ಒಂದು ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಓದಿ. ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಜರನ್ನು ನೆನೆಯುವುದು ಬರೀ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ, ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ದಾರಿ. ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸಾವಿನ ಗಡಿ ಇಲ್ಲ.

ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರ ಅಪ್ಪ ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೂ ಸತ್ಯ. ನಿಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನಿಂದ ನೋವು, ಹೆದರಿಕೆ, ಅನ್ಯಾಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ಒತ್ತಡ ಬೇಡ. ನಿಮ್ಮ ನೋವು ನಿಜ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಕೊಡಿ, ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ಆಪ್ತಸಲಹೆಗಾರರ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯಿರಿ. ಇಂದು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನಂತೆ ನಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ಒಬ್ಬ ಮಾವ, ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕ, ಒಬ್ಬ ಅಣ್ಣ, ಅವರನ್ನು ನೆನೆಯಿರಿ.

ಈ ವಾರದ ಸವಾಲು

ಏಳು ದಿನ, ಏಳು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಅಥವಾ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತು ಅವರ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ. ನಿಮ್ಮ ಊರಿನ ಮನೆ ಹೇಗಿತ್ತು? ನಿಮ್ಮ ಮೊದಲ ಸಂಬಳ ಎಷ್ಟು, ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದ್ರಿ? ನಿಮಗೆ ಅತಿ ಕಷ್ಟದ ವರ್ಷ ಯಾವುದು? ಉತ್ತರವನ್ನು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡಿ. ವಾರದ ಕೊನೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಜೀವನದ ಏಳು ಪುಟಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವರನ್ನು ಬಲ್ಲ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಕೇಳಿ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು

ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿ ಬೇರಿನಂತೆ. ಮರದ ಹೂವು, ಹಣ್ಣು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಬೇರು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬಂದಾಗ ಮರ ನಿಲ್ಲುವುದು ಬೇರಿನಿಂದಲೇ. ಇಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆ ಬೇರನ್ನು ನೆನೆಯಿರಿ. ಅವರು ಮಾತಾಡದೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೆ ನೀವು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡಿ. ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂದರೆ ಅವರು ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ನೀವು ನೋಡಿಯೂ ನೋಡದಂತಿರಿ.

ಎಲ್ಲ ಅಪ್ಪಂದಿರಿಗೆ, ಮತ್ತು ಅಪ್ಪನಂತೆ ನಿಂತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಯ ನಮನ.

ಗುರುದತ್ತ ವಿ. ಮರಾಠೆ
Reiki Growth Coach · ಕಲ್ಪತರು ಸಂಸ್ಥಾಪಕ

ಈ ವಾರದ ಸವಾಲಿನ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಲ್ಪತರು Facebook ಪುಟದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ 🙏