ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರ ಇಳಿಸುವ ಬರವಣಿಗೆ
ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮನೆಯವರಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಅವರು ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಅದು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ತಲುಪಬಹುದು. ಹೇಳದೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಅದು ಒಳಗೇ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತದೆ, ಅದೇ ಯೋಚನೆ. ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗ ಅದೇ. ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡುವಾಗ ಅದೇ. ಒಂದೇ ಹಾಡು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆಡುವಂತೆ.
ಅಂಥ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸರಳ ಸ್ನೇಹಿತ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಸಲಹೆಯ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಖಾಲಿ ಕಾಗದ ಮತ್ತು ಒಂದು ಪೆನ್ನು.
ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪ್ರಯೋಗ
ಅಮೆರಿಕದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ ಜೇಮ್ಸ್ ಪೆನ್ನೆಬೇಕರ್ ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ಟೆಕ್ಸಾಸ್‌ನ ಡಲ್ಲಾಸ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಸದರ್ನ್ ಮೆಥಡಿಸ್ಟ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಅವರು ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಎರಡು ಗುಂಪು ಮಾಡಿದರು. ಒಂದು ಗುಂಪು ಸತತ ನಾಲ್ಕು ದಿನ, ದಿನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ, ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅತಿ ನೋವಿನ ಅಥವಾ ಕಷ್ಟದ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ, ಅದರ ಜೊತೆ ಇರುವ ಆಳವಾದ ಭಾವನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಿತು. ಇನ್ನೊಂದು ಗುಂಪು ಅದೇ ಸಮಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಿತು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ತಮ್ಮ ಕೋಣೆ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು.
ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದವರು ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಬಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದರು ಎಂದು ಅಧ್ಯಯನ ವರದಿ ಮಾಡಿತು. ಆಮೇಲೆ ಈ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜನರ ಮೇಲೆ ನೂರಾರು ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಫಲ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಾರೆ ಪರಿಣಾಮ ಸಾಧಾರಣವಾದದ್ದು ಎಂದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಇದು ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ.
ಈ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವಿಷಯವೂ ಕಂಡುಬಂತು. ಬರೆದ ತಕ್ಷಣ ಕೆಲವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಭಾರ ಅನಿಸಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ಗಾಯ ತೆರೆದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ನೋವಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಫಲ ಕಂಡದ್ದು ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ.
ಬರೆದಾಗ ಏಕೆ ಹಗುರವಾಗುತ್ತದೆ
ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಚಿಂತೆಗೆ ಆಕಾರ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಹೊಗೆಯಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹರಡಿರುತ್ತದೆ, ನಿಜಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಪದಗಳಾಗಿ ಬರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಮೆದುಳು ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕ್ರಮ ಕೊಡಬೇಕು. ಮೊದಲು ಏನಾಯಿತು, ಆಮೇಲೆ ಏನಾಯಿತು, ನನಗೆ ಏಕೆ ಹೀಗನಿಸಿತು. ಕ್ರಮ ಬಂದಾಗ ಕಥೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಕಥೆಗೆ ಶುರು ಮತ್ತು ಮುಗಿತಾಯ ಇರುತ್ತದೆ. ಮುಗಿತಾಯ ಇರುವ ವಿಷಯವನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಬದಿಗಿಡಬಲ್ಲದು.
ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣ, ಬರೆದಾಗ ನಾವು ನಮ್ಮ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ತಲೆಯೊಳಗೆ "ನನ್ನ ಜೀವನವೇ ಹಾಳಾಯಿತು" ಎಂಬುದು ಸತ್ಯದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬರೆದು ಓದಿದಾಗ "ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅತಿಯಾಯಿತೇನೋ" ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಅಂತರವೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆ.
ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ವಚನಕಾರರು ತಮ್ಮ ಒಳಗಿನ ಹೋರಾಟ, ಸಂಶಯ, ನೋವು, ಭಕ್ತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬರೆದರು. ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ, ಬಸವಣ್ಣ, ಅಲ್ಲಮರ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆ ಅವರು ತಮ್ಮೊಡನೆ, ತಮ್ಮ ದೇವರೊಡನೆ ನೇರವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ. ಒಳಗಿನದ್ದನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ತರುವುದು ಸಾಧನೆಯ ಭಾಗ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
ಹೇಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು
ಇಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶ ಒಳ್ಳೆಯ ಬರವಣಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಬರವಣಿಗೆ.
- ದಿನದ ಒಂದು ಶಾಂತ ಹೊತ್ತು ಆರಿಸಿ. ಯಾರೂ ಅಡ್ಡಿ ಮಾಡದ ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷ.
- ಟೈಮರ್ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಇಡಿ. ಫೋನನ್ನು ಬೋರಲು ಹಾಕಿ.
- ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿ. ಏನಾಯಿತು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಿಮಗೆ ಹೇಗನಿಸಿತು, ಈಗ ಹೇಗನಿಸುತ್ತಿದೆ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಕೊಂಡಿದೆ.
- ಪೆನ್ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡಿ. ಏನು ಬರೆಯಬೇಕು ಗೊತ್ತಾಗದಿದ್ದರೆ "ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ" ಎಂದೇ ಬರೆಯಿರಿ, ಮುಂದಿನ ಯೋಚನೆ ಬರುವವರೆಗೆ.
- ವ್ಯಾಕರಣ, ಕಾಗುಣಿತ, ಕೈಬರಹ ಯಾವುದನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸಬೇಡಿ. ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್, ಎರಡೂ ಬೆರೆತು, ಏನಾದರೂ ಸರಿ.
- ಟೈಮರ್ ಹೊಡೆದ ಮೇಲೆ ಪೆನ್ ಕೆಳಗಿಡಿ. ಮೂರು ನಿಧಾನ ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿ, ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡೆಯಿರಿ.
ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟ. ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಹರಿದು ಹಾಕಬಹುದು. ಯಾರಾದರೂ ಓದುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭಯ ಇದ್ದರೆ ಹರಿದು ಹಾಕಿ. ಆ ಭಯ ಇದ್ದರೆ ನೀವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ಇದರ ಜೀವ.
ನೀವು ರೇಖಿ ಕಲಿತಿದ್ದರೆ, ಬರೆದ ನಂತರ ಐದು ನಿಮಿಷ ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಸ್ವಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿ. ಹೊರಗೆ ಬಂದ ಭಾವನೆಗಳು ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಲು ಇದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ದೂರು ಪುಸ್ತಕ ಆಗದಿರಲಿ
ಒಂದು ಎಚ್ಚರ. ಪ್ರತಿದಿನ ಅದೇ ಕೋಪವನ್ನು ಅದೇ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಬರವಣಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿನ ಗಾಯವನ್ನು ಕೆರೆಯುವುದಾಗುತ್ತದೆ. ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಫಲ ಕಂಡವರು, ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ತಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ "ಏಕೆ", "ಅರ್ಥವಾಯಿತು", "ಕಲಿತೆ" ಎಂಬಂಥ ಪದಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬಳಸುತ್ತಾ ಹೋದವರು ಎಂದು ಪೆನ್ನೆಬೇಕರ್ ಅವರ ಕೆಲಸ ಸೂಚಿಸಿದೆ. ಅಂದರೆ ಅವರು ಬರೀ ಭಾವನೆ ಹೊರಹಾಕಲಿಲ್ಲ, ಅದರ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕಿದರು. ಅದಕ್ಕೇ ಮೂರನೇ ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಸೇರಿಸಿ. ಇದರಿಂದ ನಾನು ಏನು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ಬದುಕಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ?
ಈ ವಾರದ ಸವಾಲು
ಪೆನ್ನೆಬೇಕರ್ ಅವರ ಮಾದರಿಯ ಸರಳ ರೂಪ.
- ಸತತ ನಾಲ್ಕು ದಿನ, ದಿನಕ್ಕೆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಿರಿ.
- ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ "ಇದರಿಂದ ನಾನು ಏನು ಕಲಿತೆ" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಬರೆಯಿರಿ.
- ಉಳಿದ ಮೂರು ದಿನ ಬರೆಯಬೇಡಿ. ಸುಮ್ಮನೆ ಗಮನಿಸಿ, ಆ ವಿಷಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿದೆಯೇ.
ಒಂದು ಮಾತು
ಬರವಣಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಾರಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಹಾಯಕ. ಆದರೆ ಅದು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬದಲಿಯಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಆಘಾತದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವಾಗ ತಡೆಯಲಾಗದ ದುಃಖ, ಭಯ ಅಥವಾ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದರೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ. ನಿಮಗೆ ಬದುಕುವುದೇ ಬೇಡ ಎನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ನಿದ್ರೆ, ಹಸಿವು, ಉತ್ಸಾಹ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ತಡ ಮಾಡದೆ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಅಥವಾ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಆಪ್ತಸಲಹೆಗಾರರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ. ಸಹಾಯ ಕೇಳುವುದು ಧೈರ್ಯದ ಕೆಲಸ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು
ಮನಸ್ಸು ಒಂದು ಕೊಳದಂತೆ. ಕೆಳಗೆ ಕಸ ಕುಳಿತಿದ್ದರೆ ನೀರು ಮಸುಕಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಬರವಣಿಗೆ ಆ ಕಸವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗೆ ತೆಗೆಯುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ನೀರು ಸ್ಫಟಿಕವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾಲ್ಕು ದಿನದ ನಂತರ ತಳ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಣಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಕಾಗದ, ಒಂದು ಪೆನ್ನು, ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ. ಈ ವಾರ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮಾತಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ.
Reiki Growth Coach · ಕಲ್ಪತರು ಸಂಸ್ಥಾಪಕ
ಈ ವಾರದ ಸವಾಲಿನ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಲ್ಪತರು Facebook ಪುಟದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ 🙏