ಒಂಟಿತನ ಮತ್ತು ಏಕಾಂತ: ಎರಡರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ
ಎರಡು ಜನರನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಸಂಜೆ ಒಬ್ಬರೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬರು ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಚಹಾ ಹಿಡಿದು, ಹೊರಗೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಶಬ್ದ ಕೇಳುತ್ತಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಫೋನ್ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರಾದರೂ ಕರೆ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಖಾಲಿತನ.
ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಇಬ್ಬರ ಸ್ಥಿತಿ ಒಂದೇ. ಒಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಎರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಲೋಕ. ಮೊದಲನೆಯವರು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಎರಡನೆಯವರು ಒಂಟಿತನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅರ್ಥವಾದರೆ ಜೀವನದ ಎಷ್ಟೋ ನೋವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಂಟಿತನ ಎಂದರೆ ಜನರಿಲ್ಲದಿರುವುದಲ್ಲ
ಬಹಳ ಜನ ಒಂಟಿತನ ಎಂದರೆ ಸುತ್ತ ಜನರಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮದುವೆ ಮನೆಯ ಗದ್ದಲದಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬರು ಒಂಟಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಹತ್ತು ಜನರ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಗೆ "ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ" ಅನಿಸಬಹುದು. ಒಂಟಿತನ ಎಂದರೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಿಗದಿರುವ ನೋವು. ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ನಾನು ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಎಂಬ ಭಾವ.
ಏಕಾಂತ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅದು ನಾವೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಒಂಟಿ ಸಮಯ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೊರತೆಯ ಭಾವವಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಒಂಟಿತನದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮಿಂದಲೂ ದೂರ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತೇವೆ.
ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಸಣ್ಣದು ಮಾಡಬೇಡಿ
ಒಂಟಿತನ ಬರೀ ಮನಸ್ಸಿನ ವಿಷಯ ಎಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕದ ಬ್ರಿಗಮ್ ಯಂಗ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ ಜೂಲಿಯಾನ್ ಹೋಲ್ಟ್ ಲನ್‌ಸ್ಟಾಡ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟು ಸೇರಿಸಿ ನೋಡಿದರು. ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳಿದ್ದವರು ಸರಾಸರಿಯಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಬದುಕಿದ್ದರು ಎಂದು ಅವರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ತೋರಿಸಿತು. ಸಂಬಂಧಗಳ ಕೊರತೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ಪರಿಣಾಮ ಧೂಮಪಾನ, ಅತಿಯಾದ ಮದ್ಯಪಾನದಂತಹ ಪರಿಚಿತ ಅಪಾಯಗಳಷ್ಟೇ ಗಂಭೀರವಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು.
ಅಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಐಷಾರಾಮ ಅಲ್ಲ, ಅಗತ್ಯ. ಊಟ, ನೀರು, ನಿದ್ರೆಯ ಹಾಗೆ. ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಕೂಡು ಕುಟುಂಬ, ಊರ ಹಬ್ಬ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಭಜನೆ, ಕಟ್ಟೆಯ ಮಾತು — ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಈ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂದು ನಗರದ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಹೆಸರೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಬದುಕುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಏಕಾಂತ ಒಂದು ಸಾಧನೆ
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವೂ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಬಹಳ ಗೌರವದಿಂದ ನೋಡಿತು. ಋಷಿಗಳು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದದ್ದು ಜನರಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಲು ಅಲ್ಲ, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಹದಿಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದು ಮತ್ತು ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಧ್ಯಾನದ ಮೊದಲ ಪಾಠವೇ ಏಕಾಂತ.
ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಶಬ್ದ ಹುಡುಕುತ್ತದೆ. ಟಿವಿ, ಫೋನ್, ಯಾರೊಂದಿಗಾದರೂ ಮಾತು. ಮೌನ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಒಳಗಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದ್ದು ಬರುತ್ತವೆ, ಅದಕ್ಕೇ ಮೌನದ ಭಯ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಾಗಲೇ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದು.
ಒಂಟಿತನದಿಂದ ಏಕಾಂತದ ಕಡೆಗೆ
ಮೊದಲು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ. "ನನಗೆ ಒಂಟಿಯೆನಿಸುತ್ತಿದೆ." ಇದನ್ನು ಹೇಳಲು ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ನಾಚಿಕೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಸೋಲು ಎಂದು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಸೋಲಲ್ಲ. ಹಸಿವು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಊಟ ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ, ಒಂಟಿತನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ.
ಎರಡನೆಯದು, ಸಂಪರ್ಕದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸೇತುವೆ ಕಟ್ಟಿ. ದೊಡ್ಡ ಗೆಳೆತನ ಹುಡುಕಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ದಿನದಿಂದ ಮಾತಾಡದ ಒಬ್ಬ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಒಂದು ಕರೆ. ಹಾಲು ಕೊಡುವವರ ಜೊತೆ ಎರಡು ನಿಮಿಷ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತು. ಮೆಸೇಜ್ ಅಲ್ಲ, ಧ್ವನಿ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಮುಖಾಮುಖಿ. ಸಂಪರ್ಕ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕ್ಷಣಗಳಿಂದಲೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.
ಮಕ್ಕಳು ಬೇರೆ ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ವಯಸ್ಸಾದ ತಂದೆತಾಯಿಯರಿಗೆ ಇದು ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯ. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಕರೆಗಾಗಿ ಕಾಯುವ ಬದಲು, ದಿನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಂಪರ್ಕ ನೀವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸಂಜೆಯ ಭಜನೆ, ಪಾರ್ಕಿನ ನಡಿಗೆಯ ಗೆಳೆಯರು, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಥೆ. ಮತ್ತು ನೀವು ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಈ ವಾರ ಅಪ್ಪಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಬರೀ "ಊಟ ಆಯ್ತಾ" ಕೇಳಬೇಡಿ. ಅವರ ದಿನ ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಉತ್ತರವನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಕೇಳಿ.
ಮೂರನೆಯದು, ಒಬ್ಬರೇ ಇರುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶ ಕೊಡಿ. ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದ ಒಂಟಿ ಸಮಯ ಒಂಟಿತನವಾಗುತ್ತದೆ. ಉದ್ದೇಶವಿರುವ ಒಂಟಿ ಸಮಯ ಏಕಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಜೆ ಒಬ್ಬರೇ ಇದ್ದರೆ ಫೋನ್ ಬದಲು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಡಿಗೆ, ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರು, ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಧ್ಯಾನ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ನೀವು ಕೂರುವ ಸಮಯ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೇಳಿ.
ನಾಲ್ಕನೆಯದು, ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ನೀವು ಹೇಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತೀರಿ? ಟೀಕೆ, ಬೈಗುಳ, "ನಿನ್ನಿಂದ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂಬ ಧ್ವನಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ, ಒಬ್ಬರೇ ಇರುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಅಂತಹ ಸಂಗಾತಿಯ ಜೊತೆ ಯಾರಿಗೆ ಇರಲು ಇಷ್ಟ? ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುವ ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿ.
ನೀವು ರೇಖಿ ಕಲಿತಿದ್ದರೆ, ಸಂಜೆಯ ಒಂಟಿ ಸಮಯವನ್ನು ಸ್ವಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಬಳಸಿ. ಹೃದಯ ಚಕ್ರದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ. ನಂತರ ನೀವು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಆದರೆ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ದೂರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕಳಿಸಿ. ಕೊಡುವ ಮನಸ್ಸು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಈ ವಾರದ ಸವಾಲು
ಏಳು ದಿನ, ಎರಡು ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸ.
- ಪ್ರತಿದಿನ ಒಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಐದು ನಿಮಿಷ ನಿಜವಾದ ಮಾತು, ಫೋನ್ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು
- ಪ್ರತಿದಿನ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಫೋನ್, ಟಿವಿ, ಸಂಗೀತ ಇಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು
ಮೊದಲನೆಯದು ಒಂಟಿತನಕ್ಕೆ ಔಷಧಿ. ಎರಡನೆಯದು ಏಕಾಂತದ ಅಭ್ಯಾಸ. ವಾರದ ಕೊನೆಗೆ ಯಾವುದು ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು ಎಂದು ಗಮನಿಸಿ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಮಾತು
ಒಂಟಿತನ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಆಳವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಿದ್ರೆ, ಹಸಿವು, ಕೆಲಸದ ಆಸಕ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕುಸಿದಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಬದುಕೇ ಬೇಡ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಒಬ್ಬರೇ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ನಂಬಿಕೆಯ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಹೇಳಿ, ವೈದ್ಯರನ್ನು ಅಥವಾ ಆಪ್ತಸಲಹೆಗಾರರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ. ಸಹಾಯ ಕೇಳುವುದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು
ಒಂಟಿತನ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬಾಗಿಲು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ. ಏಕಾಂತ ಎಂದರೆ ನಾವೇ ಒಳಗಿನಿಂದ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ, ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ, ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಕುಳಿತಂತೆ. ಎರಡರಲ್ಲೂ ಕೋಣೆ ಒಂದೇ. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇರುವುದು ದೀಪದಲ್ಲಿ.
ಈ ವಾರ ಒಬ್ಬರ ಕಡೆ ಕೈ ಚಾಚಿ. ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಕಡೆಗೂ.
Reiki Growth Coach · ಕಲ್ಪತರು ಸಂಸ್ಥಾಪಕ
ಈ ವಾರದ ಸವಾಲಿನ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಲ್ಪತರು Facebook ಪುಟದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ 🙏