ತನ್ನನ್ನು ಮರೆತ ಸೇವೆ: ತಾಯಂದಿರ ಅಪರಾಧ ಭಾವ

ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಐದೂವರೆಗೆ ಏಳುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಲು ಕಾಯಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಮಕ್ಕಳ ಡಬ್ಬಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ, ಅತ್ತೆಯ ಮಾತ್ರೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಗಂಡನ ಕರ್ಚೀಫ್ ಹುಡುಕಿ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ, ತಾನೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತಾಳೆ. ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತು ಒಂದು ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ತಕ್ಷಣ ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ. "ನಾಳೆಯ ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ಮಗನ ಹೋಂವರ್ಕ್ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಬಹುದಿತ್ತು." ಆ ಐದು ನಿಮಿಷವೂ ಅವಳಿಗೆ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹೂವು, ಶುಭಾಶಯ, ಸನ್ಮಾನ. ಅದೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯದೇ. ಆದರೆ ಇಂದು ನಾನು ಒಂದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ ಮಾತಾಡಬೇಕು ಅನಿಸಿತು. ಬಹಳ ಮಹಿಳೆಯರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಾಯಂದಿರು, ಒಳಗೇ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುವ ಒಂದು ಭಾರ. ಅಪರಾಧ ಭಾವ. ತನಗಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಅನಿಸುವುದು.

ಈ ಧ್ವನಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು

ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಕೇಳುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. "ಎಲ್ಲರೂ ತಿಂದ ಮೇಲೆ ನೀನು ತಿನ್ನು." "ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು." "ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗಿ ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ." ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದವರು ಕೆಟ್ಟವರಲ್ಲ. ಅವರಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಗು ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾತುಗಳಾಗಿ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸು ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಯಮಗಳಾಗಿ ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. "ನನ್ನ ಅಗತ್ಯ ಕೊನೆಯದು." "ನಾನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ನಾನು ಸ್ವಾರ್ಥಿ."

ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಆ ಹುಡುಗಿ ತಾಯಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಈಗ ಯಾರೂ ಅವಳಿಗೆ ಆ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವಳೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಮತ್ತು ಅದು ಅವಳ ಸ್ವಂತ ಧ್ವನಿಯಂತೆಯೇ ಕೇಳುತ್ತದೆ.

ಸೇವೆ ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ಮರೆಯುವುದು ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ

ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಥಾನ ಇದೆ. ಅದು ಸರಿಯೂ ಹೌದು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೊಡುವುದು ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಅನುಭವ. ಆದರೆ ಎರಡರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗೆರೆ ಇದೆ.

ತುಂಬಿದ ಕೊಡದಿಂದ ನೀರು ಹಾಕುವುದು ಸೇವೆ. ಖಾಲಿ ಕೊಡವನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸಿ ಬಗ್ಗಿಸಿ ನೀರು ಹುಡುಕುವುದು ಸೋರಿಕೆ. ಮೊದಲನೆಯದರಲ್ಲಿ ಕೊಡುವವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಇರುತ್ತದೆ. ಎರಡನೆಯದರಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಳಗೆ ಸಿಟ್ಟು, ದಣಿವು, ಮತ್ತು ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನೋವು. ಆ ನೋವು ಒಂದು ದಿನ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಕೂಗಾಗಿ, ಗಂಡನ ಮೇಲೆ ಮೌನವಾಗಿ, ಅಥವಾ ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಕಾಯಿಲೆಯಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಹೇಳುವ ಮಾತು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆಮ್ಲಜನಕದ ಮುಖವಾಡ ಕೆಳಗೆ ಬಂದರೆ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮದನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ, ನಂತರ ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ. ಇದು ಸ್ವಾರ್ಥ ಅಲ್ಲ. ನೀವು ಉಸಿರಾಡದಿದ್ದರೆ ಮಗುವಿಗೆ ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಕರೆಯಿತು. ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ನಾವು ಅದನ್ನು ಮನೆಯೊಳಗೆ ದಿನವೂ ಬರಿದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ಅವಳದು. ಕಾಲು ಭಾಗವಲ್ಲ, ಉಳಿದದ್ದಲ್ಲ.

ತನ್ನ ಜೊತೆ ಸ್ನೇಹಿತೆಯಂತೆ ಮಾತಾಡುವುದು

ಅಮೆರಿಕದ ಟೆಕ್ಸಾಸ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ ಕ್ರಿಸ್ಟಿನ್ ನೆಫ್ ಅವರು ಸ್ವಕರುಣೆ ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಹಲವು ವರ್ಷ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಕರುಣೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ, ಸೋತಾಗ, ದಣಿದಾಗ, ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೆ ತೋರಿಸುವಷ್ಟೇ ದಯೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ನಾವೇ ತೋರಿಸುವುದು. ಅವರ ಮತ್ತು ಇತರರ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ತೋರಿಸಿರುವುದು ಇಷ್ಟು. ತಮ್ಮ ಜೊತೆ ದಯೆಯಿಂದ ಇರುವವರು ಸೋಮಾರಿಗಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಬೇಗ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಆತಂಕ ಕಡಿಮೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಇದನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಬಂದು "ಇವತ್ತು ಮಗನ ಮೇಲೆ ಕೂಗಿಬಿಟ್ಟೆ, ನಾನು ಕೆಟ್ಟ ಅಮ್ಮ" ಎಂದರೆ ನೀವು ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ? "ಹೌದು, ನೀನು ಕೆಟ್ಟವಳು" ಎನ್ನುತ್ತೀರಾ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. "ನೀನು ದಣಿದಿದ್ದೆ, ನಾಳೆ ಅವನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡು, ನೀನು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಮ್ಮ" ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಹಾಗಾದರೆ ನಿಮಗೆ ನೀವು ಅದೇ ಮಾತನ್ನು ಏಕೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ?

ಅಪರಾಧ ಭಾವವನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ಕೆಲವು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು

• ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ. "ನೀನು ಸ್ವಾರ್ಥಿ" ಎಂಬ ಮಾತು ಒಳಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿ, "ಓ, ಇದು ಹಳೆಯ ರೆಕಾರ್ಡ್." ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸತ್ಯ ಎಂದು ನಂಬಬೇಡಿ.
• ದಿನಕ್ಕೆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿ. ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡಿ, ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸದಂತೆ.
• ಮನೆಯವರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿ. "ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ನನಗೆ ಬೇಕು, ಆ ಹೊತ್ತು ತಿಂಡಿ ನೀವು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ." ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕಾಯಬೇಡಿ.
• ಒಂದು ಸಣ್ಣ "ಬೇಡ" ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಹೌದು ಎನ್ನುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ.
• ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕೆಲಸ ಹಂಚಿ. ಅವರಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶ, ನಿಮಗೆ ಉಸಿರಾಡುವ ಅವಕಾಶ.

ನೀವು ರೇಖಿ ಕಲಿತಿದ್ದರೆ, ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ಒಂದು ಕೈ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಸ್ವಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿ. ಇಡೀ ದಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟ ಕೈಗಳು ಆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ನಿಮಗೇ ಕೊಡಲಿ.

ಈ ವಾರದ ಸವಾಲು

ಏಳು ದಿನ, ಪ್ರತಿದಿನ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಬರೀ ನಿಮಗಾಗಿ. ಅಡುಗೆ ಅಲ್ಲ, ಮನೆಗೆಲಸ ಅಲ್ಲ, ಯಾರಿಗೋ ಉಪಕಾರ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಪ್ ಚಹಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಡಿಯುವುದು, ಹಳೆಯ ಹಾಡು, ಬಾಲ್ಕನಿಯ ಗಿಡಗಳ ಜೊತೆ ಸಮಯ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಡಿಗೆ. ಏನಾದರೂ ಸರಿ.

ಆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧ ಭಾವ ಬಂದರೆ ಓಡಿಸಲು ಹೋಗಬೇಡಿ. ಕೈಯನ್ನು ಎದೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ: "ನಾನೂ ಈ ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯೆ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ." ಏಳನೇ ದಿನ ಒಂದು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಿರಿ, ಈ ವಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ ಏನಾದರೂ ಬದಲಾಯಿತೇ.

ಒಂದು ಮಾತು

ಹೆರಿಗೆಯ ನಂತರ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ನಿಲ್ಲದ ದುಃಖ, ಮಗುವಿನ ಜೊತೆ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಅನಿಸದಿರುವುದು, ನಿದ್ರೆ ಮತ್ತು ಊಟ ಎರಡೂ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು, ಅಥವಾ ತನಗೆ ತಾನೇ ನೋವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಚನೆಗಳು ಬರುವುದು — ಇವು ಬರೀ ಅಪರಾಧ ಭಾವವಲ್ಲ. ಇವಕ್ಕೆ ವೈದ್ಯರ ಸಹಾಯ ಬೇಕು. ತಡ ಮಾಡಬೇಡಿ, ನಾಚಿಕೆಪಡಬೇಡಿ. ಸಹಾಯ ಕೇಳುವುದೂ ಒಂದು ಧೈರ್ಯ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು

ಮಕ್ಕಳು ನಾವು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ನಾವು ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ತನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದು ನೀವು ಬಯಸಿದರೆ, ಅವಳು ಅದನ್ನು ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೋಡಬೇಕು. ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಗಂಡಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದರೆ, ತಾಯಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಗೌರವಿಸುವುದನ್ನು ಅವನು ನೋಡಬೇಕು.

ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಕದ್ದ ಸಮಯವಲ್ಲ. ಅದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನೀವು ಕೊಡುವ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಉಡುಗೊರೆ.

ಎಲ್ಲ ತಾಯಂದಿರಿಗೆ, ಅಕ್ಕತಂಗಿಯರಿಗೆ, ಮಗಳಂದಿರಿಗೆ ಮಹಿಳಾ ದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ಗುರುದತ್ತ ವಿ. ಮರಾಠೆ
Reiki Growth Coach · ಕಲ್ಪತರು ಸಂಸ್ಥಾಪಕ

ಈ ವಾರದ ಸವಾಲಿನ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಲ್ಪತರು Facebook ಪುಟದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ 🙏